Proces przekształcania nektaru lub spadzi w miód nazywany jest dojrzewaniem. Podczas tego procesu następuje odparowanie wody oraz zachodzi wiele przemian biochemicznych; m.in. enzymatyczny rozkład sacharozy na cukry proste - glukozę i fruktozę, które są łatwo przyswajalne przez organizm człowieka.
Świeży miód ma konsystencję gęstego syropu. W miarę upływu czasu miód krystalizuje, co jest jego naturalną właściwością. Dojrzały miód posiada wysoką wartość odżywczą i dietetyczną.
Miód pszczeli zawiera wiele cennych substancji o właściwościach prozdrowotnych m.in. duże ilości łatwo przyswajalnych cukrów prostych, kwasy organiczne, enzymy i sole mineralne (m.in. sole wapnia, potasu i magnezu), a także substancję hamującą rozwój drobnoustrojów, inhibinę. Właściwości organoleptyczne i skład chemiczny miodu zależą od rodzaju nektaru lub spadzi, sposobu wydobywania miodu z plastra oraz stopnia dojrzałości. Wyróżnia się miody płynne, tzw. patoki i zestalone krupce. Krupce mogą mieć konsystencję drobnoziarnistą, mazistą, średnioziarnistą, galaretowatą, krupkowatą, gruboziarnistą.
Miód pszczeli dzielimy na trzy typy: nektarowe, spadziowe i nektarowo-spadziowe (mieszane)
Miód nektarowy pozyskiwany jest z nektaru roślin, słodkiej cieczy wytwarzanej przez nektarniki i stanowiącej pokarm energetyczny pszczół. Wśród tych miodów rozróżnia się miody wielokwiatowe oraz miody jednoodmianowe (akacjowy, gryczany, lipowy, rzepakowy i wrzosowy). Miody spadziowe to miody pozyskiwane ze spadzi, słodkiej, lepkiej cieczy pojawiającej się na liściach i gałązkach niektórych gatunków drzew i krzewów, a niekiedy na roślinach zielonych. Do miodów spadziowych zaliczamy miód ze spadzi iglastaej oraz miód ze spadzi liściastej. Miody nektarowo spadziwoe to miody z nektaru i spadzi. Zaliczamy do nich np. miód leśny.
Barwa i aromat miodu pszczelego
Miód w zależności od odmiany różni się barwą ,smakiem, aromatem i konsystencją. Właściwości organoleptyczne zależą od rodzaju nektaru lub spadzi, sposobu wydobywania miodu z plastra oraz stopnia dojrzałości. Miody nektarowe w większości przypadków są jasne. Niekiedy odznaczają się zabarwieniem ciemnożółtym, brązowym lub brunatno-czerwonym. Natomiast miody spadziowe są z reguły ciemne. Jeśli chodzi o smak, to istnieją miody o smaku ostrym (lipowy, gryczany), o smaku łagodnym, a nawet bardzo łagodnym (akacjowy). Aromat z kolei w dużym stopniu związany jest z gatunkiem rośliny, z której zostały zebrane nektar lub spadź. O smaku i aromacie miodu decydują głównie składniki olejków eterycznych, pochodzące z nektaru, a także kwasy organiczne oraz cukry, aminokwasy, garbniki i woski. Barwa miodu uzależniona jest z kolei od obecności związków karotenoidowych. Istotne znaczenie mają także substancje koloidowe zbudowane z białek, drobin wosku pszczelego, wody i biopierwiastków.
Z czego składa się miód pszczeli
Miód pszczeli zawiera wiele cennych substancji o właściwościach prozdrowotnych m.in. duże ilości łatwo przyswajalnych cukrów prostych, kwasy organiczne, enzymy i sole mineralne (m.in. sole wapnia, potasu i magnezu), a także substancję hamującą rozwój drobnoustrojów, inhibinę. Skład chemiczny zależy od rodzaju nektaru lub spadzi, sposobu wydobywania miodu z plastra oraz stopnia dojrzałości. Węglowodany należą do związków reprezentowanych w miodzie w największej ilości. Dominują cukry proste. Miód zawiera ponadto niewielką ilość witamin z grupy B, w tym B1,B2, B6, kwas foliowy, kwas nikotynowy i kwas pantotenowy. W miodzie znajduje się najwięcej potasu, fosforu, magnezu i wapnia. W nieco mniejszych ilościach występują żelazo, krzem, siarka, miedź, fluor, cynk i mangan, a także biopierwiastki takie jak chrom, brom.
A teraz coś więcej o miodach odmianowych....
Miód nektarowy akacjowy
Jeśli zgaga ci doskwiera, Jeśli wrzód w żołądku wzbiera
miód z akacji cię wspomoże, śluzu doda, kwasy zmoże.
(autor Jerzy Gala)
Miód akacjowy należy do grupy miodów o delikatnym smaku i aromacie, barwy prawie przeźroczystej. Po skrystalizowaniu jest biały, przypominający śnieg. Najmniej słodki ze wszystkich miodów. Należy do miodów najcenniejszym pod względem smakowym.
Szczególnie zalecany dla dzieci (reguluje przemianę materii), ale również lubiany przez dorosłych . Zalecany w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapaleń błony śluzowej i stanów kurczowych jelita cienkiego i grubego. W chorobie wrzodowej przyśpiesza regenerację tkanki istniejących nadżerek i owrzodzeń. LINK do sklepu >
Kiedy grypa znów cię zmoże, miód lipowy ci pomoże.
On wyleczy cię z anginy, bez brania tetracykliny.
(autor Jerzy Gala)
Miód lipowy - należy do powszechnie znanych i lubianych. Ma barwę zielonkawą do jasno-bursztynowej. Po krystalizacji zmienia ją na białą, lekko złocistożółtą. Charakteryzuje się silnym aromatem, przypominającym woń lipy. Kwiaty lipy zawierają olejki eteryczne np. hesperydynę, garbniki i goryczki. Dzięki tym związkom miód lipowy wykazuje działanie napotne, przeciwgorączkowe, uspakajające, wykrztuśne. Spożywanie miodu lipowego wpływa na obniżenie ciśnienia krwi. Zalecany przy przeziębieniach, kaszlu oraz stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, zapaleniach zatok obocznych nosa, w chorobach dróg moczowych, schorzeniach reumatyczny
Gdy wątroba ci dokucza,
pamięć słabnie, życie wzburza,
Miód gryczany serce wzmoże
a glikogen ci pomoże.
(autor Jerzy Gala)
Miód gryczany w kolorze ciemnego brązu ma wyraźny zapach kwiatów gryki. W odróżnieniu od innych miodów charakteryzuje się ostrym, swoistym „drapiącym w gardle" smakiem i aromatem. Skrystalizowany ma strukturę kaszkowatą. Jedyny miód, który zawiera rutynę, a także znaczne ilości białka ,magnezu, żelaza, czym wyróżnia się od pozostałych miodów.
Zalecany przy niedoborach żelaza w organizmie, rekonwalescentom po zabiegach operacyjnych. Spożywanie miodu gryczanego przyczynia się do wzrostu poziomu hemoglobiny we krwi. Stosowany jest również przy leczeniu nerwic serca i żołądka. Ze względu na zawartość rutyny wskazany przy kruchości naczyń krwionośnych i wybroczynach. Stosowany w leczeniu schorzeń układu krążenia - szczególnie powstałych na tle miażdżycowym . Zalecany w chorobach wątroby i przy osłabieniu wzroku, słuchu i pamięci.
Dr. Jeff Chamberlain uważa, że:
"Choć naukowcy i lekarze nie potrafią jeszcze precyzyjnie wyjaśnić, w jaki sposób miód wspomaga funkcjonowanie organizmu człowieka, to jednak jego naturalne właściwości i składniki działają:
- łagodząco - pomagają stworzyć kojącą warstwę ochroną w gardle,
- jako przeciwutleniacz - pomagają chronić komórki i naprawiać powstałe szkody. Możliwe jest to za sprawą antyoksydantów, w które obfituje miód gryczany,
- przeciwbakteryjne - pomagają zabijać lub hamować wzrost drobnoustrojów, w szczególności bakterii.
- wzmacniająco na układ odpornościowy - wpływają korzystnie na wzrost cytokin, które zwiększają odpowiedź immunologiczną w organizmie.
Bez leków, sztucznych dodatków lub jakiejkolwiek ingerencji człowieka, miód gryczany oferuje szeroką gamę naturalnych składników leczniczych!"
Analiza właściwości odżywczych wykazała, że jeśli chodzi o miód pszczeli, to im ciemniejszy, tym zdrowszy. Miód gryczany jest najciemniejszym miodem jaki można otrzymać.
W porównaniu z jasnym, ciemny miód zawiera średnio:
3 razy więcej żelaza
8 razy więcej potasu
13 razy więcej manganu
Źródło: Donner, Landis W. BEEKEEPING IN THE UNITED STATES AGRICULTURE HANDBOOK NUMBER 335. By J. W. White, Jr. 82-91. Print
Miód faceliowy ma kolor jasnożółty do jasnozielonego. Ma delikatny (lekko kwaskowy) smak i zapach.
Doskonale wzmacnia organizm i wspomaga leczenie wielu chorób. Zapobiega przeziębieniom oraz stanom zapalnym górnych dróg oddechowych. Pomaga przy leczeniu astmy oskrzelowej.
Wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego: nieżyt, wrzody żołądka i dwunastnicy, problemy z trzustką, wątroba i woreczkiem żółciowym. Zaleca się jego stosowanie po ciężkim wysiłku fizycznym i intelektualnym. Ze względu na łagodny smak i aromat można go stosować zamiast cukru do słodzenia wszelkich napojów i potraw.
Jest miodem mieszanym powstającym z połączenia nektaru kwiatów różnych roślin ze spadzią. Ma bardzo urozmaicony skład, aromat i dużą wartość odżywczą. Miód ten ma barwę od jasnobrązowej z odcieniem zielonego do brązowej. Smak tej odmiany miodu zależy od roślin, z której zbierany był nektar. Miód ten wykazuje silne działanie antybiotyczne, zwłaszcza jeśli pochodzi z terenów górskich.
Miód leśny doskonale sMiód nektarowo - spadziowy często nazywany jest miodem leśnym.prawdza się w stanach wyczerpania, w chorobach serca i zaburzeniach trawienia.
Boli serce, bok drętwieje już miażdżyca ma nadzieję.
Zawał ,zator ,nadciśnienie? Nic z tych rzeczy ozdrowienie.
Co sprawiło stan odnowy? Propolis i miód rzepakowy!
(autor Jerzy Gala)
Miód o barwie jasnożółtej z lekkim odcieniem zielonkawym. Krystalizuje bardzo szybko, często nawet już w plastrach. Skrystalizowany ma konsystencję drobnoziarnistą, smalcowatą i barwę białą.
Jest szczególnie polecany dla chorych z niewydolnością krążenia i w pewnych przypadkach pod kontrolą lekarza - dla cukrzyków. Zalecany również przy schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Miód rzepakowy wyrównuje w organizmie niedobory potasu, obniża ciśnienie krwi. Poprawia zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen i elementy odżywcze.
Stosowany zewnętrznie, w przypadku oparzeń, zapobiega tworzeniu się pęcherzy i związanych z nim infekcji.
Miód spadziowy - w Polsce przeważają miody ze spadzi jodłowej i świerkowej. Miód spadziowy jest barwy ciemnej , od szarozielonej poprzez brązową do czarnej. Miód spadziowy krystalizuje w grudkach, ma zapach lekko korzenny a w smaku jest łagodny, raczej mało słodki. Miód spadziowy z drzew iglastych wykazuje działanie przeciwzapalne, antyseptyczne, wykrztuśne i charakteryzuje się dużą aktywnością antybiotyczną. Znajduje zastosowanie w leczeniu górnych dróg oddechowych oraz przy stanach zmniejszonej odporności organizmu. Działa bakteriobójczo. Podawany jest chorym cierpiącym na schorzenia reumatyczne, skórne i układu nerwowego. W Niemczech miód spadziowy podawany jest górnikom pracującym w kopalniach uranu, ponieważ przeciwdziała napromieniowaniu jonizującemu. Zalecany dla osób dużo pracujących przy komputerze. Uniwersalne działanie miodu spadziowego spowodowało, że nazywamy go w Polsce miodem "królewskim" lub "papieskim".
Miód ten pochodzi ze spadzi z drzew liściastych, m.in: buku, klonu, topoli, brzozy, lipa, śliwy. Ma barwę od jasnobrązowej do czerwonej z zielonym odcieniem. Smak tego miodu zależy od rodzaju pyłku zbieranego przez pszczoły przy jego produkcji. Delikatny w smaku.
Tradycyjnie stosowany jest w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, układu moczowego, dróg żółciowych oraz stawów. Zalecany osobom pracującym, lub spędzającym dużo czasu przed komputerem.
Miód wielokwiatowy, każdy ci to powie,
wyleczy z alergii i zapewni zdrowie.
(autor Jerzy Gala)
Miód "tysiąca kwiatów". Jest najpopularniejszą odmianą miodu. Posiada duże wartości odżywcze i smakowe. Zalecany dla dzieci, jak i dorosłych. Codzienne spożywanie rozpuszczonego w szklance przegotowanej i przestudzonej wody z 1 łyżką miodu (przygotowanego na wieczór) i ewentualnie z sokiem cytryny, wzmacnia i uodparnia organizm. Ma barwę od jasnokremowej do ciemno herbacianej. Po skrystalizowaniu jasnoszary lub jasnobrązowy. Smak różnorodny zależny od mieszanki nektarów przyniesionych do ula.
Miód wielokwiatowy stosowany jest często w chorobach alergicznych.
Mnogość antygenów pyłkowych pozwala na stosowanie go w myśl podstawowej zasady homeopatycznej ”podobne podobnym lecz”.
Chcesz mieć nerki w dobrym stanie i siusiać na każde wezwanie ?
Chcesz sprawny mieć gruczoł krokowy? Jedz codziennie miód wrzosowy!
(autor Jerzy Gala)
Miód wrzosowy w stanie płynnym ma zabarwienie czerwonobrunatne. Krystalizuje dość szybko, przybierając konsystencje galaretowatą. Ma silny aromat, przypominający zapach kwiatów wrzosu. W smaku jest niezbyt słodki, lekko gorzkawy, ostry.
Zalecany przy chorobach moczowych i prostaty, przy kamicy nerkowej oraz przy zapaleniach jelit i biegunkach.
Miód wrzosowy charakteryzuje się niską aktywnością biotyczną.
Powyższe informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią porady medycznej.
![]()
to jasna, gęsta substancja o lekko kwaśnym smaku, prawie bezwonna. Wytwarzane jest przez pszczoły robotnice. Ma decydujący wpływ na to czy larwa rozwinie się w robotnicę czy w królową.
Mleczkiem karmione są larwy robotnic i trutni przez 3-4 dni, matka jest karmiona przez cały okres. Zawiera wodę, węglowodany, białko, tłuszcze, witaminy oraz inne substancje odżywcze. Ma właściwości bakteriostatyczne. Stosowane u ludzi zwiększa odporność, usuwa zmęczenie i pobudza apetyt.
Jest także stosowane do wyrobu kosmetyków.
Mleczko pszczele jest wydzieliną produkowaną przez młode pszczoły robotnice. Ma biały lub lekko żółtawy kolor. Smakuje – w zależności od spożywanego przez pszczoły pokarmu – kwaskowo-gorzko lub lekko słodkawo. Konsystencja mleczka jest nieco galaretowata.
Mleczko pszczele ma korzystny wpływ na układ krążenia. Przyjmowanie go wyrównuje ciśnienie tętnicze ze względu na obecną w płynie acetylocholinę. Obniża również ciśnienie tętnicze i ma działanie przeciwmiażdżycowe – to sprawia, że obniża poziom cukru i cholesterolu we krwi. Odnawia także tkanki, przyspiesza proces gojenia ran i oparzeń.
Mleczko pszczele odbudowuje kolagen, więc przyspiesza proces zrastania się kości – aż trzykrotnie. Świeże mleczko pszczele ma działanie bakteriobójcze i szczególnie skutecznie usuwa bakteria takie jak:
Pyłek kwiatowy z noszony przez pszczoły do uli w postaci różnokolorowych granulek, to męskie komórki generatywne kwiatów licznych gatunków roślin uprawnych i rosnących w stanie dzikim. Dla rodziny pszczelej pyłek kwiatowy jest podstawowym źródłem białka, aminokwasów, witamin, składników mineralnych, enzymów i olejków eterycznych. Dokładne poznanie składu chemicznego pyłku kwiatowego było dla dietetyki i medycyny wielkim odkryciem.
Odtąd ceniony jest on na świecie jako naturalna odżywka, zalecana do spożywania w odpowiednich ilościach bez względu na wiek i stan zdrowia. Jednakże jego lecznicze i wzmacniające ludzki organizm właściwości predysponują go do rangi leku, który zyskał sobie uznanie w medycynie niekonwencjonalnej - APITERAPII.
Produkty pszczele pochodzące z ula, do których zalicza się i pyłek kwiatowy, w Polsce uznane zostały za cenną, naturalna odżywkę leczniczą i profilaktyczną. W świetle badań klinicznych pyłek kwiatowy znoszony do ula przez pszczoły jest obok mleczka najcenniejszym produktem rodziny pszczelej. Wpływ spożywania przez człowieka pyłku kwiatowego okazał się wręcz rewelacyjny.
To co w diecie człowieka może być najcenniejsze - spotykamy właśnie w pyłku. Zawiera około 30% białka przyswajalnego przez organizm ludzki, kilkadziesiąt biopierwiastków ponad 20 aminokwasów także takie pierwiastki, jak: pallad, wanad, wolfram, iryd, cynk, kobalt, mangan, chrom, tytan, miedź a także żelazo, magnez, fosfor, siarka i wiele innych. Pyłek wykazuje działanie bakteriostatyczne (hamuje rozwój niektórych gatunków i szczepów bakterii). Wysoka zawartość witamin - A, B, C, D, E, K, PP, bogactwo składników mineralnych i innych związków biologicznych czynnych predysponuje go do rangi naturalnego koncentratu witaminowo – mineralno - białkowego. Ponad 200 różnych witam i związków mineralnych.
Jest bardzo łagodny dla żołądka, Silnie antymiażdżycowy, odbudowujący wątrobę, naturalny antybiotyk, odtruwa organizm. jest łatwo przyswajalny, posiada też właściwości antydepresyjne.
Badania kliniczne, poczynione przez lekarzy praktyków, obserwacje wykazały, że pyłek wydatnie usuwa zmęczenie, reguluje zaburzenia hormonalne, wzmacnia organizm i przyczynia się do wzrostu jego odporności na szereg schorzeń oraz niekorzystnych warunków środowiska: skażenia przemysłowe, stresy itp. Zalecany jest przy schorzeniach wątroby, układu pokarmowego, przy anemii u dzieci, w stanach wyczerpania organizmu wysiłkiem fizycznym, psychicznym (stresy, przebyte choroby, wyczyn sportowy, ciężka praca fizyczna i umysłowa, wiosenne osłabienie organizmu). Stałe spożywanie pyłku kwiatowego znajduje coraz większe uznanie jako jeden z ważnych sposobów zapobiegania miażdżycy.
Spożywanie pyłku kwiatowego nie tylko wzmacnia odporność organizmu ale w przypadku przebytych chorób ułatwia organizmowi ludzkiemu powrót do zaburzonej równowagi biologicznej. Nazywany jest lekiem na wszystko. Jedząc go regularnie odczuwa się wyraźną poprawę samopoczucia i zdrowia.
ZALECENIA: Dzienna dawka pyłku kwiatowego /najlepiej około 1 godz. przed posiłkiem/ dorośli - 10-20 gramów, dzieci - dawki o połowę mniejsze.
Pyłek kwiatowy można także spożywać z miodem (w ½ szklance przegotowanej i przestudzonej wody – 30 stop. C, rozpuścić 1 łyżeczkę miodu oraz 1 łyżeczkę pyłku kwiatowego). Odstawić na 1 godzinę, zamieszać i wypić na 1 godz. przed posiłkiem. Po 4-6 tygodniach spożywania pyłku zaleca się stosowanie przerwy 1-2 tygodniowej. Przechowywanie pyłku kwiatowego w lodówce w temperaturze 1-5 stop. C powoduje, że jego właściwości biologiczne zachowują się w niezmienionym stanie przez okres 1 roku.
Powyższe informacje mają charakter edukacyjny i nie stanowią porady medycznej.
czyli kit pszczeli w medycynie ludowej od dawna był stosowany jako środek bakteriobójczy, przeciwwirusowy i przeciwgrzybiczny. Ponadto używano go do regeneracji skóry i do miejscowych znieczuleń. Dzisiaj właściwości propolisu nadal są wykorzystywane.
Propolis produkowany jest przez pszczoły z żywicy pąków drzew. Posiada on wiele cennych właściwości, które są szeroko wykorzystywane. Propolis zawiera kilkaset związków chemicznych, w tym m.in.: flawonoidy, kwasy fenolowe, kwasy tłuszczowe, kwasy aromatyczne, estry oraz sterole, terpeny i kumaryny. Te substancje sprawiają, że propolis ma zdolność niszczenia i blokowania różnych bakterii, grzybów, wirusów oraz pierwotniaków.
Propolis produkowany jest przez pszczoły z żywicy pąków drzew. Posiada on wiele cennych właściwości, które są szeroko wykorzystywane. Propolis zawiera kilkaset związków chemicznych, w tym m.in.: flawonoidy, kwasy fenolowe, kwasy tłuszczowe, kwasy aromatyczne, estry oraz sterole, terpeny i kumaryny. Te substancje sprawiają, że propolis ma zdolność niszczenia i blokowania różnych bakterii, grzybów, wirusów oraz pierwotniaków.to podstawowy pokarm pszczół. Powstaje z pyłku kwiatowego, przynoszonego do ula przez pszczoły, który jest następnie mieszany z miodem i śliną pszczół. Mieszanka taka pszczoły ubijaną w komórkach plastrach, a następnie ulega to fermentacji mlekowej, co czyni taką mieszankę całkowicie odporna na pleśń i procesy gnilne.
Pierzga ma postać twardych grudek o nieregularnym kształcie i ciemnobrązowej barwie.
jest świetnym środkiem do odżywienia i ogólnego wzmocnienia organizmu i ze wzgłedu na te właściwości nazywana pszczelim chlebem.
Działania te wynikają z dużej zawartości związków odżywczych w pierzdze.
Sprawdzi się jako naturalny preparat „na skórę, włosy i paznokcie”, w rekonwalescencji, w problemach z apetytem, a także u osób aktywnych fizycznie.
Pierzga pszczela jest źródłem cennych składników odżywczych. Zawiera ona między innymi:
węglowodany, białka – w większej ilości niż w pyłku kwiatowym,
tłuszcze nienasycone i nasycone, aminokwasy egzogenne, których ludzki organizm nie jest w stanie ich samodzielnie wytworzyć,
witaminy A, B1, B2, B3, B6, B7, B12, C, E, D oraz K,
fosfor, żelazo, krzem, mangan, potas, miedź, sód
Właściwości lecznicze pierzgi pszczelej sprawiają, że znalazła ona szerokie zastosowanie w medycynie naturalnej. Pierzga wzmacnia i regeneruje organizm, dlatego jest polecana w okresie spadku odporności oraz rekonwalescencji po operacjach. Przyjmuje się ją także w przypadkach przewlekłego zmęczenia i wzmożonego wysiłku umysłowego oraz przy niedoborze witamin i składników mineralnych. Pierzga sprawdza się również w stanach depresyjnych, wspomagając pracę układu nerwowego.
Pierzga pszczela wspiera też funkcjonowanie układu pokarmowego – reguluje jego pracę, wspomaga leczenie wrzodów żołądka i oczyszcza wątrobę. Jest polecana także przy biegunkach i zaparciach. Pierzga wzmacnia również naczynia krwionośne, wspiera leczenie anemii, a ponadto działa bakteriobójczo, dzięki czemu może być przyjmowana przy przeziębieniach.